....MEKTUPLAR....

”Senin için yazdığım en uzun yazı
yaptığım en uzun konuşma
gözlerimden aktı…
Gecelerden uzundu,güneşe uzak…”

Seni gözlerime sor gece yüzlü’m
Seni en iyi onlar anlattı…
onlar yazdı…

Gözlerimden dudağıma akan
bitmez ,tükenmez bir cemresin sen

Hoşgeldin..

”Elimde değilsin,ne edeyim
Kahretsin”

AŞK…


***


Gözyaşlarım ile suladığım ilk cennet çiçeği gözlerin…Şimdi avuçiçlerimde buharlaşmış bir sevdanın adı ile,Aşk denilen illetin tatlı-tuzlu karışık tadı kaldı…Bilir misin bir de aydınlıktan bir gülüş kaldı…

Aslında yine ve yine ayrılığın kokusunu,ayrılığın tadını aldım,sesini duydum bu akşam alacasında, kokusu, avuçiçlerimde kalmış ellerinin kokusu,tadı ise yanaklarındaki tuzlu gözyaşları…Ayrılığın tadı tuzludur bilirim …Sesi hıçkırık seslerim…Hiçbir kelimenin anlamı yok..Saf acıyı kokla,tat ve işit…

Aslında boktan bir hayat bu..Bırak yaşam üzre yazılan çizilen zırvalıkları bırak…Dilediğin gibi bir çığlık dolusu sesleniş bir avaz haykırış bile çok görmüşler seni.Ciğerler hasret denizinin ta dibinde nefessizsin,beynin vurgunu yemiş her tarafın kan ve revan içerisinde..Hayat seni bana genel-geçersiz ve hiç bir kesinliği olmayan bir ömürlük zaman ve yani kısacası kısa bir an kadar çok gördü..Ben böyle hayatın ta sil sülalesini silme süpüreyim emi.. …

Yalnızlığımı hatırlatıyor , herşey ve herkes..Anneler,babalar,çocuklar,sevgililer..Pervasızca ve vicdansızca.”Denizin içerisinden çıkıp gelen bir silüet,tıpkı sana benziyor” dedim ya . ''Bütün derdini unutuyor sanki insan'' diyeceğim ama,daha da hüzünleniyorum..Yoksun…

Varmışsın gibi hissediyorum diyeceğim ama yalan.Bu çaresizlik yalanlarına da sığınmak istemiyor insan aslında böylesi zamanlarda.Haykırmak istiyor biliyor musun..”Seni özledim..Geceler boyu özledim.Gecelerin karanlık ve derin denizlerinin birkaç boy aşımı boğularak özledim seni..Yüzmek istemiyorum,batmak istiyorum batacağım kadar aşkına..Vurgun yedim yokluğuna..Hiç tahmin edemeyeceğin kadar özledim..Seni düşünmekten kafayı üşütmek üzereyim.Gittiğin günden beri hayatımı,düşüncelerimi bir türlü düzene koyamadım.Bu özlemin tek çaresi, gözlerimi kapattığım zaman bir daha bu dünyaya açmamak olabilir ancak..Evet ölüm..Gözlerin ne semada çok defa baktığım yıldızlara ,ne de rüyalarımda çok kez gördüğüm bir güzelliğe benziyorlar.Seninle mutluluk?Adı üzerinde seninle mutluluk işte..Gittiğin gün ,o Allah’ın belası gün ellerin ağlar iken avuçlarıma..Ölseydim..Niçin her gün batışında son kez gittiğini ve her gün doğuşunda ise seni ilk kez gördüğümü düşünüyorum.

İnsan kendi kendisine bu kadar eziyet eder mi? İnsan mutsuzluğun peşi sıra bu kadar emek harcar mı?Ne tuhaf bir varlık şu insan…Ne biçim bir hastalık…

Birden tanıdık bir kız fırlıyor damarlarmdan..Gülümsüyor bana..Denizkızlarından bahsediyor,çıtır çıtır köpük seslerinden de vuruyor.Elbet hep hayal öğütlüyor ne kadar da gerizekalı birşey bu ya…S..r diyorum,defol git yanımdan sen sadece bu beceriksiz dünyanın beceriksiz insanlarının yan ürünüsün.Sadece beni yaşamdan vazgeçirmemek için içimde olduğun palavrasını sıkmak için varsın.Bana hep salaklığı öğütledin..Saklanmayı,içime atmayı..Ben bağırmak istiyorum avaz avaz bağırmak…Bugüne kadar beni kandırmaktan başka bir boka yaradığını görmedim senin .Dayanamıyorum,deliyim kızım hâlâ anlamadın mı,delilik benim damarlarımda akan deli bir kan gibi asıl senin için geçmiş ,işin gücün insanları sünepeliğe sürüklemek senin.. yaşlı başlısın ..Çevrene bak,sen kimsin bir yan ürün..İçime zorla girmeye çalışıyorsun bana aptallığı öğretiyorsun.Gerçekler acı..Gitti diyorum gitti anlıyor musun,acı çekiyorum..Bütün dünya acıyor farkında değilsin.Dünya acıyor,dünya kanıyor gerçek bu..Doğa yok doğal olan yok…Bir arslanın bir ceylanı kapması gibi değil.Faydasız yararsız.Medeni belirsizlik bu kimin kazandığı kimin kaybettiği belli değil.Kimin kimi yediği belli değil.Kim daha güçlü belli değil…Çocuklar çocuklar ile karşı karşıya…Çocuk çocuğu yiyor.İnsan insan eti ile besleniyor ve karşımda medeni artıklar,atıklar var…Dünya kan kaybediyor yok mu bir dost olan…!

Ne der isen de umurumda değil işte..Hiç bir şeyim tam değil ,çünkü tam değilim..Eksiğim..Sensizim..Yarımım..Bir daha tamamlanmamak üzere yarımım işte..Hatırlar mısın bir gece geri geri yürüdüm ve yüzüne gülerek baktıktan sonra koştum sarıldım sana,sımsıkı sarıldım,günlerce suya susamış birisi gibi ,kurak bir çöl ,kökünden kopmak istemeyen sakız ağacı gibi sarıldım..Gözlerinin içine içine baktım ve bir çığlık attım gecenin karanlığını yararcasına bir çığlık….’’seviyorum”… dedim..’’seni seviyorum”..Şimdi yoksun ya ,yüreğimin açık yaralarından damlayan damla sakızıdır aşk…O günden sonra bir daha kimse böyle güldüğümü göremedi…Çünkü bir daha öyle gülmedim..”

Bu aptalca aşk öykülerinden çok çekmedi mi insanlık?Yoksun işte…Bildiğin yoksun..Bildiğin gibi yoksun..Dokunmak istiyorum ,yoksun..Görmek istiyorum,yoksun..Konuşmak istiyorum,sarılmak istiyorum yoksun..Cehennem gibi..Cehennemin kendisi gibi yanıyorum,dokunan yanıyor bana..Şu bacakları sakat roman kızının yıllardır sattığı ve ellerin diye teselli bulduğum,öpüp kokladığım nergizler ellerinin yerini tutarmı hiç?…Hiç gözlerinin yerini tutar mı yıldızlar ,bakışın olurmu güneş ,hiç senin kokunun yerini tutarmı kitaplar ?Peh hepsi palavra,niçin kavuşmak için,birlikte olmak için bunca istek duyuyor insanlar?Verin canan’a can’ı bakalım bir tek hayal kalır mı?Uzaklara bakanlar, hasret çekenler,acı içerisinde kıvranan aşıklar veya sevgisinin karşılığını alamayanlar..Sevdiği avuçlarının içerisinden kayanlar…

Ben o nergizleri bir kış ayının tam ortasında ve toprağında seninle birlikte biz kokmak isterdim…Ellerinden tutupta bir balıkçı teknesinin yanına yaklaşıp usulca bir akşam sefası sürmek isterdim doyasıya ve belki de bir kahvehanenin kıyısında çiçekleri bağlyanlara ”bizi de bağlayın iki kişilik bir demet olsun ve hiç ayrılmayalım” demek usulca..

Hangi silüet sana bezeyebilir,hangi çiçek kokunu hatırlatabilir, yalan,inanma sakın…Anlasana…Hayaller züğürt tesellisi…

Bütün hepsi , ellerine doyamadığımdan..Gözlerine doya doya bakamadığımdan....